...za pięćdziesiąt lat nikogo nie będzie interesować wynik konferencji, które dzisiaj wypełniają nagłówki gazet. Ale jeśli w czerwcowym świetle poranka wychyli się zza krzewów groźnie porykujący lew, to nawet za pięćdziesiąt lat ludziom mocniej zabiją serca. I wszystko jedno, czy będą to bolszewicy, czy demokraci, czy mówią po angielsku, rosyjsku, niemiecku, czy w suahili. I będą stać oniemiali, ściskając sąsiada za rękę, gdy po raz pierwszy w życiu ujrzą stado dwudziestu tysięcy zebr ciągnących przez bezkresną sawannę . Bernhard Grzimek, 1959
Blog > Komentarze do wpisu

Królowe sawanny

 

 Każdy z nas z pewnością oglądał film przyrodniczy, z narracją w wykonaniu pani Krystyny Czubówny, o afrykańskiej równinie Serengeti czy kotlinie Kalahari, żyjących tam zwierzętach i ich obyczajach. Jedną z głównych ról w tych filmach odgrywają antylopy i o nich właśnie bedzie ta notka, jest ich wiele gatunków a ja opisze tylko kilka. Na początek zacznę od tych najsłynniejszych i skupie się raczej na ogólnym ich opisie.

 

Gazela Thomsona (Tomi) (Gazella thomsoni lub Gazella thomsonii) - Występują w Kenii i Tanzanii. Zamieszkują sawanny. Wysokość w kłębie: 60-90 cm, dugość ciała: 80-110 cm, długość ogona: 19-27 cm waga: 30-35 kg, długość życia: 10-12 lat Żyjąc w pobliżu wodopoju gazele prowadzą osiadły tryb życia, lecz stada zamieszkujące tereny suche podejmują się długich wędrówek. W porze deszczowej przemieszczają się razem z gnu i zebrami czasami także z topi. Ciekawostką jest to dzięki rozwiniętym gruczołom ślinowym gazele mogą jeść bardzo suchy pokarm, a wymachując energiczniecogonem tomi ostrzegają się nawzajem przed niebezpieczeństwem, młode poznaje matkę po charakterystycznych dźwiękach i machaniu głową. Mają wielu wrogów naturalnych, ich życie mija głównie na ucieczkach co czyni ich mistrzami ucieczki, osiągają prędkośc blisko 80 km/h potrafia skakać do 9m.

a tak wygladają:

 

Gazela thomsona

 

Gnu pręgowane (Connochaetes taurinus) - jedna z najliczniejszych antylop afrykańskich. Tą antylopę chyba kojarzy każdy, niepodzielnie panuje na sawannie. Żyje w dużych stadach, najczęściej wraz z zebrami, gazelami i żyrafami zamieszkują południową i wschodnią Afrykę. W poszukiwaniu pokarmu odbywają długie wędrówki, w czasie których pokonują wiele przeszkód, np. głębokie rzeki. Wysokość w kłębie: 120 – 140 cm, długość z głową: 175 - 230 cm, długość ogona: 70 - 100 cm, masa ciała: 180 - 270 kg. Gnu pręgowane tworzą stałe stada złożone z samic z małymi albo z samców. Stada samic z młodymi liczą przeciętnie ok. 10 osobników. W sprzyjającym okresie wykazują terytorializm, dopiero w porze suchej przemieszczają się w poszukiwaniu pokarmu tworząc większe skupiska. W regionach stale suchych tworzą olbrzymie stada, liczące nawet kilka tysięcy osobników, migrujące w poszukiwaniu bardziej sprzyjających warunków. Wydają się niezbyt zgrabnymi i niezbyt zaradnymi zwierzętami , nic bardziej błędnego,należą do jednych z najbardziej przystosowanych do życia zwierząt w tych niesprzyjających warunkach. Samice na przykład potrafią regulować datę porodu tak aby przypadło na okres największego rozrodu, przez co zwiększają się szanse na przeżycie ich potomstwa.

gnu

 

 

Impala (Aepyceros melampus) - pospolity ale o podwyższonym ryzyku wyginięcia gatunek antylopy, która występuje w południowej Afryce. Długość ciała od 130-180 cm, ogona od 30 do 45 cm, wysokość w kłębie 75-100 cm, ciężar 40-75 kg. Długość rogów samca 50-75 cm, samice nie posiadają rogów. Impala żyje na zadrzewionej sawannie, gdzie rozległe przestrzenie trawiaste przechodzą w kolczaste zarośla.  Aktywna jest zarówno w dzień jak i w nocy.  Impala przebywa w stadach do 25 osobników, którym przewodzi samiec. W porze suchej tworzą się stada liczące nawet setki osobników.  Osiąga szybkość do 60 km/h. W czasie biegu wykonuje skoki w dal 8-9 m i wzwyż 2-3 m.

impala

impale

 

Gazela Granta (Gazella granti syn. Nanger granti) Następna gwiazda telewizji, nazwana na cześć szkockiego badacza Jamesa Augustusa Granta.  Występuje we wschodniej Afryce (od południowej Etiopii po Tanzanię) i preferuje głównie tereny trawiaste z porośniętymi gdzieniegdzie obszarami krzewiastymi, zamieszkuje także obszary półpustynne, unika terenów z wysoką trawą. Gazela Granta tworzy duże stada złożone z samców i samic. Największe niebezpieczeństwo grozi tym gazelom ze strony likaonów i gepardów. Do zmiejszania się liczebności tej antylopy przykłada ręke też człowiek. Gazela Granta przypomina gazelę Thompsona. Rogi tej gazeli są zbudowane w kształcie liry, grubsze u podstawy, węższe na zakończeniu i mierzą od 45 do 80 cm długości. Tworzy liczne podgatunki różniące się umaszczeniem oraz kształtem rogów. Kolor sierści cynamonowo-brązowy z białym podbrzuszem. Wysokość w kłębie: 64-72 cm Waga: 45-65 kg 

granta 

Bawolec (Alcelaphus buselaphus) - duża antylopa pierwotnie zasiedlała Afrykę Środkową i Południową. Zasięg występowania bawolca został drastycznie ograniczony na skutek polowań, niszczenia siedlisk a także wypierania przez rolnictwo. Obecnie spotykany jest wyłącznie w Botswanie, Namibii, Etiopii, Tanzanii i Kenii. Zasiedla sawanny i stepy na terenach równinnych i górzystych. Osiąga długość ciała od 150-245 cm i ciężar od 75-200 kg. Długość ogona wynosi 30-70 cm, a wysokość w kłębie od 1,1-1,5 m. Są zwierzętami socjalnymi. Tworzą zorganizowane stada, które mogą się składać nawet z 300 osobników.

Bawolec 

Gerenuk (Litocranius walleri) -tak mnie urzekła ta sympatyczna antylopa że nie mogłem jej pominąć , z resztą wystarczy spojrzeć na fotkę. Gerenuk żyje we wschodniej Afryce. Zamieszkuje półpustynie oraz busz. Gerenuk osiąga ciężar ciała dochodzący do 50 kg oraz wysokość ciała dochodzącą do 105 cm. Antylopa ta ma jasnobrązową sierść. Brzuch, część piersi oraz obwódki wokół oczu są białe. Gerenuk charakteryzuje się wysmukła budową ciała, długą szyją oraz długimi nogami, które ułatwiają gerenukowi żerowanie w wyżej położonych partiach drzew. Prowadzi dzienny tryb życia. Może obyć się bez wody nawet przez całe życie. Po około 7-miesięcznej ciąży samica rodzi jedno młode. W naturze gerenuk żyje ok. 8 lat, w niewoli do 13.

 gerenuk
gerenuk

 

Dikdik Kirka (Madoqua kirkii) – taki antylopi uroczy benjaminek. Obecny zasięg występowania gatunku obejmuje obszary środkowej i południowej Afryki - południowo-zachodnia Angola, środkowa i południowa Kenia, Namibia, południowo-wschodnia Somalia, środkowa Tanzania i Namibia. Jego siedliskiem są suche tereny w pobliżu gęstych krzewów, wśród te zwierzęta których się ukrywają i żerują. Długość ciała 55-77 cm Wysokość w kłębie 35-45 cm, długość ogona 4-6 cm, masa ciała 2,7-6,5 kg, żyje około 10 lat Ubarwienie grzbietu jest brązowe lub żółtawoszare, głowa i nogi płowe, a spodnia część ciała i wewnętrzna strona nóg - biała. Duże oczy otacza pierścień jasnych włosów. U samców występują krótkie ok. 11 cm rogi, które mogą być osłonięte kępą włosów. Charakterystyczną cechą dikdików jest ruchliwa górna warga, która wraz z nozdrzami wystaje lekko przed wargą dolną. Dikdiki są najbardziej aktywne wczesnym rankiem i późnym popołudniem, ale wykazują również aktywność w ciągu nocy. Żyją pojedynczo lub parami. Są zwierzętami terytorialnymi. Granice zajmowanego obszaru znakują kałem, moczem i wydzieliną gruczołów przyocznych. Rytuał znakowania wykonywany jest przez samca i przez samicę. Samiec zajmuje się obroną terytorium przed innymi przedstawicielami tego samego gatunku. Po swoim terenie poruszają się ustalonymi ścieżkami. Są też zwierzętami nieśmiałymi, spędzającymi większość czasu w ukryciu. Wystraszone uciekają zygzakiem, wydając przy tym dźwięki brzmiące jak dik-dik lub zik-zik. W czasie ucieczki osiągają prędkość do 42 km/h. Podstawę ich diety stanowią liście krzewów i drzew, a uzupełnieniem są trawy, pąki, owoce i zioła. Żyją do 10 lat, ale średni czas życia w warunkach naturalnych wynosi 3-4 lata. Przeżywalność młodych szacowana jest na 50%. Siedmiomiesięczne dikdiki osiągają już pełne wymiary i są wówczas zmuszane do opuszczenia terytorium rodziców, młode samce - przez ojca, a samice - przez matkę. Samica może rodzić dwa razy w ciągu roku.

dikdik 

dikdik 

Stenbok (Raphicerus campestris) –Stenboki występują w dwóch oddzielnych populacjach. Zasięg występowania jednej z tych populacji obejmuje Afrykę Południową, a drugiej – Wschodnią (Kenia i Tanzania). Ich siedliskiem są suche tereny trawiaste (sawanna) oraz trawiasto-drzewiaste. Są spotykane na różnych wysokościach – od poziomu morza do 4750 m n.p.m. Długość ciała 70-95 cm, długość ogona 4-6 cm, wysokość w kłębie 45-60 cm. Stenbok jest niewielką antylopą o masie ciała nieprzekraczającej kilkunastu kilogramów. Długie kończyny i wysoko noszona głowa nadają jej charakterystyczny wygląd. Podstawową formą obrony przed drapieżnikami jest przyjmowanie nieruchomej postawy. Jeśli napastnik zauważy ofiarę i zbliży się, stenbok rzuca się do ucieczki. Stenboki stanowią pokarm wielu drapieżników. Dla człowieka stanowią obiekt polowań dla mięsa lub sportu.

 stenbok

Mysle że narazie wystarczy to tylko kilka gatunków antylop a jest ich jeszcze wiele: Sitatunga, Grysbok przylądkowy, Buszbok, Oreas, Niala, Oribi, Oryks i inne, a do tematu ssaków Afryki myśle że jeszcze powróce bo jest to ciekawy temat i przy okazji temat rzeka.
piątek, 06 czerwca 2008, dioskorides

Polecane wpisy

  • Wróbel-egzotyczny ptak w tarapatach

    Tak właśnie-egzotyczny, mimo że wróbel (Passer domesticus) jest dla nas ptakiem swojskim, pospolitym i nierozerwalnie związany z naszym otoczeniem to w rzeczyw

  • Ciekawostka na dziś

    Tak sobie bez słowa wyjaśnienia wracam do pisania, nic nie obiecuję. A oto ciekawostka na dziś: Największą żabą na świecie jest Goliat płochliwy Conraua goliath

  • Części ciała mniej znane cz. 2

    Już dawno temu obiecałem wpis na temat mało znanych części ciała. Oczywiście ciała zwierząt :) Tutaj link jakby ktoś chciał sobie przypomnieć czym są nibynóż

TrackBack
TrackBack w tym blogu jest moderowany. TrackBack URL do wpisu: